A poza tym rozwiązanie narzucone przez rodzica o wiele trudniej przyjąć. Przykład:

 

W tej krótkiej wymianie zdań nie ma zaciekawienia tym, jaki jest powód.

 

Może chodzi o zmęczenie, może o to, że dzisiaj nastolatek z kimś się pokłócił, może będą tam osoby, z którymi się nie dogaduje, może nie potrafi zabrać głosu w rozmowie, może nie lubi swojego wyglądu, może boi się oceny innych, może myśli, że nie jest ciekawą osobą, może doświadcza ataków paniki, a może jest jeszcze jakiś powód, o którym nie mamy pojęcia, bo zabrakło wspólnego szukania tego, co stoi za „nie chcę mi się”.

 

Czy to jest trudne? Oczywiście. Wymaga dawania wielu sygnałów z naszej strony, że jesteśmy szczerze otwarci na rozmowę, że jesteśmy nastawieni na odbiór, a nie nadawanie. Mimo wszystko - warto.