Czasami jako rodzice staramy się zaklinać rzeczywistość. Oczywiście chcemy dobrze, w naszym mniemaniu to wyraz troski, sposób na to, by zapobiec ewentualnym kłopotom i próba ochronienia własnego dziecka.

 

Z drugiej strony czy formuła „obiecaj mi” nie staje się narzędziem kontroli? To trochę tak jak byśmy chcieli powiedzieć:

 

Nawet jeśli nastolatek złoży obietnicę, bo oczywiście chce zadowolić swoich rodziców to i tak wewnętrznie czuje, że będzie ciężko. Wielu sytuacji, a także swoich reakcji nie jest w stanie przewidzieć. Teraz wie, że został z tym sam. Nie podzieli się swoim trudem, by nie usłyszeć „przecież obiecałeś”.

 

A gdyby tak zapewnić, że jesteśmy, że mamy czas, że jesteśmy gotowi przyjąć jego prawdę, każdą prawdę, nawet tę najtrudniejszą. Że poszukamy wspólnie rozwiązań, że będziemy towarzyszyć mu w tej trudnej drodze stawania się dorosłym człowiekiem…