Ostatnie dane na temat ilości podjętych prób samobójczych wśród młodzieży są zatrważające.
Co takiego dzieje się, że młody człowiek widzi tylko jedno rozwiązanie swoich problemów? Dlaczego nie szuka pomocy?
A może właśnie szukał… i to od dawna. Może wysyłał sygnały… Może mówił komuś ostatnio, że nie czuje się tu dobrze, może stał się bardziej zamknięty, a może bardziej drażliwy. Może nic go nie cieszy, wydaje się znudzony i porzucił swoje dotychczasowe zainteresowania? Mówił, że często boli go głowa albo brzuch. A może zaczął rozdawać swoje rzeczy i rzucał stwierdzenia typu: „zaraz wszystko się rozwiąże…”
Co takiego się dzieje, że nam dorosłym tak trudno to zauważyć? A może nawet czasem pytamy: „Czy wszystko dobrze?”, tylko niczego się nie dowiadujemy.
A może lepiej opisać to, co widzimy np. „Widzę, że dzisiaj nie masz na nic siły. Mogę jakoś Ci pomóc?” albo: „Wydajesz się być smutny. Czy wydarzyło się coś przykrego w twoim życiu?” albo: „Wyglądasz na zawiedzionego. Czy coś nie poszło po Twojej myśli?”. Jasne, że wiele razy nie uzyskamy odpowiedzi albo tylko zdawkowe: „nie”, „nic”, „jest ok”.
Ale mówiąc do dziecka w ten sposób wysyłasz mu komunikat: „jestem tu; zauważam cię; widzę, że nie czujesz się komfortowo; wysłucham cię; pomogę ci; wiem, że nie zawsze jest wszystko dobrze; jestem gotowa na to, żebyś mówił o trudnych rzeczach; tu jesteś bezpieczny”.
Obecność emocjonalna przy drugim człowieku to niezwykle cenny dar. Dla naszego dziecka - chyba jeden z najważniejszych.
Jeśli cokolwiek Cię niepokoi w zachowaniu swojego dziecka, jego nastroju lub po prostu zauważyłeś pewne zmiany, które utrzymują się od dłuższego czasu, wybierz się do specjalisty. Pomoże Ci on odróżnić, które z objawów mogą wskazywać na depresję i wspólnie zastanowicie się nad kolejnymi krokami.
Jeśli jesteś zainteresowany budowaniem bezpiecznej więzi z własnym dzieckiem polecam książkę „Potęga obecności” D.Siegel’a.
