Twoje dziecko to nie Ty
„Ja miałam gorzej i żyję.”, „Jak można przejmować się takimi bzdurami?”, „No idź, nie bój się.”, „Przecież to jest łatwe.”, „No nie możesz po prostu spróbować?”, „Jak możesz lubić takie rzeczy?”
Nam, rodzicom, bardzo trudno czasem oderwać się od myśli, że nasze dziecko różni się od nas. No bo przecież ma nasze geny, widzi, jak my się zachowujemy, tłumaczymy mu świat, w sposób jaki my go rozumiemy, a jednak zaskakuje nas ono swoim zachowaniem i podejściem do życia. Narasta w nas złość - „no przecież mu mówię”, „nikt u nas w domu tak się nie zachowuje”, „skąd mu się to wzięło?”.
Warto pamiętać, że na to jak zachowuje się nasze dziecko ma wpływ wiele dodatkowych czynników jak doświadczenia poza domem w relacjach z innymi osobami, szeroko pojęty system, w którym dziecko się znajduje jak np. szkoła, najbliższe otoczenie. Do tego dochodzą różne wyzwania związane z aktualnym stanem zdrowia, przeładowanie codziennymi stresorami, poziom zaspokojenia potrzeb emocjonalnych, ale też czysto biologicznych. A poza wszystkim - ono dopiero się uczy, jak ten świat działa.
Jeżeli uznasz, że Twoje dziecko nie jest Twoją wierną kopią, łatwiej będzie Ci zaciekawić się tym, co leży „pod spodem” zachowania, które Ty obserwujesz. Wtedy być może zamiast odpalić się w złości, pokażesz, że czekasz i jesteś gotowy na wspólne poszukiwanie przyczyn bez ocen i oskarżeń. A to jest niezwykle cenne dla Twojego dziecka.
Jeżeli Twoje dziecko to nie Ty, to łatwiej będzie Ci nastawić się na poznanie go, jako odrębnej jednostki, którą z każdym dniem się staje.
